Stiefmoeders en een ander leven

Ondertussen is het alweer ongeveer 17 jaar geleden. Al 17 jaar lang leef ik in een gebroken gezin. Dit is praktisch waar ik mee opgegroeid ben. Mijn ouders gingen rond mijn 4de uit elkaar. Vaak hoor ik mezelf zeggen dat ik niet beter weet. Herinneringen aan mijn ouders die gelukkig zijn samen heb ik namelijk niet. Ik was te jong, te jong om me nu ook maar iets te kunnen herinneren van die tijd. 

Samen met mijn zus bleef ik bij mijn moeder wonen. Onze vader zagen we een weekend in de twee weken. Hij had een andere vrouw, al ver voor de breuk met mijn moeder. En misschien is dat wel waar ik hem voor verantwoordelijk hou. Het breken van ons 'gelukkige' gezin, gebeurtenissen als deze die mij tot vandaag de dag gemaakt hebben tot wie ik ben. 

Een andere vrouw, een nieuw thuis, een nieuw huwelijk, een nieuw gezin. Zo snel als het hier geschreven staat, zo staat het in mijn geheugen gegrift. Even knipperen en het was gebeurd. En och, tuurlijk, hij had zijn plicht gedaan door te vragen of wij akkoord waren met hun huwelijk. Maar als 11 jarig kind had ik geen idee wat mij te wachten stond. Twee half broertjes moesten het nieuwe gezin compleet maken. 

Twee super schattige onschuldige half broertjes, waar ik natuurlijk verzot op ben, maakte inderdaad veel goed.